گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها راتا زودتر از واقعه گويم گله ها راچون آينه پيش تو نشستم که ببيني در من اثر سخت ترين زلزله ها راپر نقش تر از فرش دلم بافته اي نيست از بس که گره زد به گره حوصله ها راما تلخي نه گفتنمان را که چشيديم وقت است بنوشيم از اين پس بله ها رابگذار ببينيم بر اين جغد نشسته يک بار دگر پر زدن چلچله ها رايک بار هم اي عشق من از عقل ميانديش بگذار که دل حل کند اين مسئله ها را

 

من قول تو را به تمام شهر داده بودم،

به تمام کوچه هاي بن بست،

به تمام سنگفرشهاي خيس،

به تمام چترهاي بسته،

به تمام کافه هاي دنج.

اما حالا که فنجانها از من نااميد شده اند،

باور مي کنم از اول هم کافه چي قول تو را به قهوه ديگري داده بود!

مرا که مي شناسي ،وسواس دارم ؛وقت رفتن ، خاطرات را تا مي کنم ،مي گذارم کنج گنجه ،بوي نفتالين که مشامشان را پر کردتمام بيدها مجنون مي شوند ...!

حضورت
در زندگي من
روند عجيبي داشت !!!
از شما به تو ...
از تو به شما ...
از شما به شعر ...

 

مادربزرگ ميگفت :

آدم بوي غذايي را بشنود

دلـش بخواهد

و نداشته باشدش

نفسَش ميماند ؛ مريـض ميشود ..!

ديروز کنارِ پنجـره

بوي عطرت

مي آمد ...